...zsa zsa zsu...: Blog

sonunda..

Mon, 26 Feb 2007 20:03:27 GMT

sonunda burdan kurtulduğum için nasıl mutluyum anlatamam.

kapattık. taşındık.

bazen..

Sat, 24 Feb 2007 22:10:11 GMT

çok büyümüşsün, her şeyi görmüş geçirmişsin gibi geliyor ya. aslında hala o fındıklı kahvenin ilk yudumunda, çok güzel bir şarkının intro'sunda, bir arkadaşla gülerken hayatın en basit anlamını görüyorsun. nefes aldığın her saniyenin keyfine varıyorsun.

o kadar küçük ve basitiz ki aslında..

toto

Sat, 27 Jan 2007 17:27:13 GMT

it's gonna take a lot to drag me away from you
there's nothing that a hundred men or more could ever do..

bu mudur? budur.

gerçekten ama. budur.

ve south beach ve brokoli ve 8ball..

Sun, 21 Jan 2007 21:36:15 GMT

bugün, hayatın anlamının brokolide yattığına karar verdim. bu kadar güzel bir sebze olabilir mi? aşağıda size, south beach diyetinin hayatıma soktuğu fakat tabii ki benim icadım olan muhteşem öğünü sunuyorum: hindi döner ve brokoli. hazırlaması yaklaşık 5-7 dakika süren bu yemek gerçekten hayatımda yediğim en lezzetli şeylerden biri (yazarken ağzım sulanıyor).

peki south beach dedik, soru işaretleri uçuştu hemen kafalarda, bilmez miyim ben sizi. south beach diet bir nedir? efendim bundan sonra SB olarak refere edeceğim bu diyet hepimizin pek iyi bildiği et ve hayvansal yağ ağırlıklı atkins diyetinin insanileştirilmiş, kalp sağlığı dostu haline getirilmiş pek bir süper versiyonudur. SB'de amaç temel olarak vücudun gıdalara verdiği tepkiyi ilk fazda resetlemek, ikinci fazda yeniden oluşturmak ve üçüncü fazda ise ömür boyu sürdürmek. porsiyon kısıtlaması bulunmayan rejimin ilk 2 haftası havuç, yer elması, unlu herhangi bir gıda, meyve, süt ve yoğurt yasak. kısaca sebze ve etle besleniyorsunuz (zeytinyağı ve salata sosları serbest). bonus olarak günde 20 adet fıstık veya 10 adet fındık ve bir de minik bitter çikolata hakkınız oluyor. son bir haftadır bu konseptte gıdalar tüketmekte olan bir insan olarak hayatımın değiştiğini söyleyebilirim. ne güzel şeylermiş brokoli, karnıbahar, lahana? çılgın gibi yemek kitaplarını ve sitelerini karıştırıyorum yeni sebze yemekleri bulup pişirmek için. hayatımın en keyifli diyeti desem yeri var.

sevdiğim insanlara sevecekleri hediyeler almayı çok seviyorum. deniz'in amerika'dan getirdiğim 8ball'un delisi olması çok sevindirdi beni. o değil de hakikaten doğru söylüyor galiba bu. cevabının "evet" olmasını çok istediğim bir soru var, ne zaman sorsam "evet" diyor, daha farklı bir şey söylemedi. fingers crossed.

hayatımın önümüzdeki 3 yıl içinde ne yöne doğru gideceğini anlayabilmek için bir haber bekliyorum. iyi ya da kötü bir şey öğrenebilirsem çok rahatlayacağım.

bu da buraya son postlarımdan biridir diye umuyorum. en kısa zamanda sizi kendi sitemde ağırlayacağım sevgili okurlar.

esen kalınız.

english girl in new york

Tue, 02 Jan 2007 00:01:13 GMT

overrated.

çok kalabalık. çok turistik. çok şehir. çok istanbul. karmaşa, kaos, acele, kornalar, astronomik fiyatlar.

güzel evet. 5th avenue, times square, bronx, broadway.. ama bir londra değil, olamaz gözümde. ruhsuz muyum? belki. ikinci bir günü daha şehirde geçirmek çekici gelmedi nedense. sevgili karşılaştırır gibi neden londra ile karşılaştırıp durduğumu da bilmiyorum ama londra daha güzel işte. astronomik fiyatlar anlamında new york'u ikiye katlayacak kudrette olsa da kalbim londra'da kaldı.

and that's all.

@schiphol

Wed, 27 Dec 2006 10:42:55 GMT

minik bir laptopla seyahat etmek her zaman hayalim olmuştur da bu kadar keyifli olabileceğini pek tahmin etmemiştim doğrusu. life saver resmen yahu? bir yandan space vasıtasıyla canlı yayın da cabası.

take off'la kafamı koyup uçağın tekerlekleri yere değende gözümü açtığım bir amsterdam uçuşu sonrasında schiphol havaalanındayım. bazı bir takım tespitler:

- alman erkeği güzel bir ırk (cümlesindeki anlatım bozukluğunu bulunuz)

- prison break s02 e12-13 yarmış gitmiş. 10 bölüm daha olsa da izlesek, heyecandan uçağı kaçırayazsak (allah korusun)

- uçuklar tam çıkacak günü bulurmuş.

- klm kahvaltı diye hero baby lapası veriyormuş. iki rüya arasında öyle bir şeyler gördüğümü hatırlıyorum.

yağmurlu bir cumartesi akşamı saat 7'de akmerkez otoparkının ilk katında yer bulmuş gibi sevindim 50 koltuk kontenjanlı comfort seats'te yer bulunca. şööyle yayıla yayıla 2 bölüm prison break izledim mi sana. heroes'ları da uçağa saklıyorum. yemekti bilmem neydi derken (eggs n bacon haha) geçiyormuş zaman, veri nays veri nays.

dımdıdımdımdım.

finally..

Wed, 27 Dec 2006 02:23:47 GMT

sonunda beklenen gün geldi çattı, işte sabahın bu köründe yeşilköy havaalanı - hsbc lounge'dan sesleniyorum. son 3 ayda alışveriş yapmış olduğunuz bir adet hsbc kredi kartınız varsa ücretsiz yararlanabildiğiniz bu leziz lounge'da bu kadar çeşit çeşit mama varken ben neden embesil gibi gidip starbucks'ta bir sandviç bir portakal suyuna 14 tl verdim onu bilmiyorum, düşündükçe sinirleniyorum. mamaların yanında laptopa şarj imkanı ve kulaklara güzel müzik de sunan bir yermiş burası, tuttum. yalnız bu seyahatle ilgili yaptığım bir diğer embesillik tl / usd exchange'ini havaalanına bırakmak oldu zira bütün ofisler kapalı olduğundan elimde tl'lerle kalakaldım. yine de çok güzel bir öğlendi (alkollü havaya rağmen) değdi sanırım.

son zamanlarda yazılarıma gelen yorumlara bir açıklık getirmek istiyorum vesilesiyle (uykum kaçmışken). sevgili okurlar, tanımadığım insanları msn listeme eklemiyorum. bundandır ki bir önceki msn versiyonunda insan blocklama sınırına dayandığım vakit live messenger yetişmişti imdadıma. blogumu okuyup kafasında hakkımda sorular oluşan insanlarla konuşmak isterdim elbet lakin sizleri "VaRR Yaa SeVDamI DAGLARA YazAriMMMM (L) (L) (L)" insanlarından pek ayırt edemediğim için huzuru herkesi hep birden blocklamakta buldum. gerçekten içten bir şekilde benimle konuşmak isteyen arkadaşları mail yazmaya davet ediyorum, hodri meydan. biz buraya sayfalar yazıyoruz, sizin bir mail elinize mi yapışır? yazın da cevaplatın kendinizi madem (---> götü kalkan blog yazarı)

tek başıma bir yerlere gitmeyi çok seviyorum, ekstra bir özgürlük ve sapıtma serbestisi hissettiriyor. spor ayakkabılarım ve bol pantolonumla ayaklarımı bankın koluna uzatarak bütün haftaiçi giydiğim takım elbisenin acısını çıkarıyorum sanki. sıkıldım kurumsal kimliklerden, öylesine gülümsemelerden ve kasıntı & zorlama sosyal kalıplardan. "yangın var" diye bağırasım geliyor.

amsterdam shiphol havaalanından aktarmaya devam edeceğim. beni okumaya devam edin.

tanım

Sun, 17 Dec 2006 22:20:11 GMT

sevgili: göğsünde yatarken kalp atışları ninni gibi gelen ve dünyanın en huzurlu uykusunu uyutan zat.

aşk: 1- sevgili uyurken nefes alıp verişinden nasıl bir rüya gördüğünü akılda canlandırmaya çalışma hali.

2- uyuyan sevgilinin iki rüya arasında şuursuzca ellerinizi öpmesi durumu.

burcin, last night was legendary.

Sat, 16 Dec 2006 16:48:48 GMT

sıkıldım bu msn spaces olayından biraz sanırım. yeni bir şeyler yazmak için yeterli ilhamı alamıyorum. kendi zevkimi yansıtacak daha bir personalized bir şey istiyorum ama html falan hak getire tabii. o yüzden işte şuraya baktım çok bir alıcı gözüyle lakin kustu beni site, bir türlü üye etmedi. "can"la konuştum onun üzerine, abd'den dönüşümde kendi domain'imde yazıyor olacağım inşallah! şimdiye kadar kendisinin tasarladığı ve benim beğenmediğim tek bir parça olmadığını da gözönünde bulundurursak tasarımdan yana da çok ümitliyim. laylaylomm.

dün gece roxy gerçekten muhteşemdi (deniz'in tabiriyle 'legendary'). muhteşem ötesi muhteşem çaldı, sweet child o mine'da "çile bülbülüm çilenin allahında kıç baş yırtmak" şeklinde bir performans sergilediğimden kelli sesim kısıldı. nejat işler kamburu ve çirkin atletiyle, koray candemir ise kırlaşmaya başlamış saçları ve olanca hantallığıyla boy gösterdi. ne çok insan gördüm tanıdık, ne kadar keyifli bir geceydi. deniz ne kadar eğlendi, ne kadar sarhoş oldum ve ne kadar çok güldüm, gülümsedim. doğaüstü güçlerimi tam anıt büfe'nin orda kullanmak üzereydim ki force'ta beklenmeyen bir müdahale ile karşılaştık. demek ki böyle olması gerekiyormuş dedim ben -ki pide döneri de ne kadar yavaş yedik, ona rağmen.

"su akar yolunu bulur" ne kadar muhteşem bir hayat felsefesiymiş, gökçen'im yavru kuşuma teşekkür ediyorum bunu böyle word ettiği ve ettirdiği için. aynı zamanda 4 aralık pazar sabahı yüzümdeki ifadeyi tanımladığı ve bir şeyleri daha iyi görmemi sağladığı için de borçluyum kendisine. "neden, nasıl olur, olamaz" gibi isyan ve sorgulama cümleleriyle onu bunu kendine dert edinmek ve bütün detaylar için ayrı ayrı endişelenmek süpper gereksiz geliyor şimdi. bir sakinleşsen, bir arkana yaslanıp oturabilsen aslında öyle güzel yolunu buluyor ki her şey, olması gerektiği gibi oluyor. er ya da geç hakettiğine kavuşuyor herkes.

ben inanıyorum ilahi adalete.

hayatımı seviyorum. her şey yine yerli yerinde.

yanak ağrısı

Sun, 03 Dec 2006 22:06:35 GMT

memleketimde son bir aydır süregelen emre aydın çılgınlığından haberdar olmayan kalmamış olsa gerek. bir cumartesi gecesi taksim trafiğinde takılı kalınca arabada bu arkadaşın albümünü enine boyuna inceleme fırsatı buldum. bir de radyo roportajını dinlemiştim zaten. yalnızlık ve gitmeler üzerine bir albüm yaptığını, albümünün bu anlamda tematik olarak nitelendirilebileceğini söylüyordu. doğru diyormuş hakikaten.

popüler olan her şeye anında bir negatif bakış geliştiren arkadaşları üzeceğim biliyorum ama gayet olmuş bu albüm. parçaların sözleri inanılmaz başarılı. kimin üstünde nasıl etkileri olur bilmem ama benim için geride bıraktığım geçmişi neden geride bıraktığımı hatırlamaya bir vesile, geride kaldıklarına sevinmek için bir sebep oldu. umay umay'ın türk müzik tarihine bir hediye olarak bıraktığı muhteşem şarkısı "hareket vakti"nin cover'ı da o kadar güzel olmuş ki.. dinledikçe mutlu oluyorum? bir yandan tam anlamıyla is karası olarak hissettiriyor, diğer yandan gördüğümü düşündüğüm o masumiyeti vurguluyor. hala masumiyet görebildiğimi düşünmek bulunmayan bir şeyi bulmuşum gibi sevindirse de sanırım sonuç itibariyle yine bir yanılgıya ve salaklığa çıkması mümkün bir şey. yine de yanaklarım ağrıyor.

eski post'larımdan birine geçtiğimiz günlerde "ya ben seni ne zamandır okuyom, güzel de yazıyon ama hiç bişi anlamıyom" yorumunu yapan arkadaşa da bu vesileyle 2006 samimiyet ödülünü takdim etmek isterim. seviyorum açıksözlü, içi dışı bir insanları. canım ayol?

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

İs karası gibiyim o temiz ellerinde
Dil yarası gibiyim bu masum sözlerinde
Kal deme hiç, bunu benden isteme

Sus bu gece
Bana aşktan sakın hiç bahsetme

Dur bu gece
Bana dokunma, beni delirtme
Sana boşuna umut vermek istemem

Çağıran bir şeyler var hep
Beni uzak şehirlerde
Bana ait bir şeyler var
O sert gülüşlerde

Sen yine olduğun gibi kal, benim için sakın değişme
Giderim bugun ha yarın hareket vakti gelince

Sen yine olduğun gibi kal, misafirim bu şehirde
Bir el sallarsın yeter

hareket vakti gelince

Mum gibiyim
Senin ışıl ışıl gözlerinde
Kum gibiyim
Uçsuz bucaksız o çöllerinde
Kış gibiyim
Yakan yaz güneşinde
Hırsız gibiyim
Kadehteki o ruj izlerinde
Dil gibiyim
Yanağındaki o beninde

Kal deme hiç,
Bunu benden isteme..

Tükenir tükenir

Sat, 25 Nov 2006 09:31:22 GMT

Çok sevdiğim bir tükenmez kalemim vardı, taa Mayıs ayındaki Londra seyahatim esnasında Sheraton Park Tower’dan arakladığım. en sevdiğim kalemimdi sanırım o zamandan beri, böyle koyu ve kalın yazardı, kağıdın üzerinde kayardı. Üzerinde Sheraton yazmasa muhabir toplantılarına bile onunla girerdim, o kadar sevmiştim. Eşantiyondu; tabiatıyla dandikti ama ben sevmiştim işte. Dün keyifle Ayhan Şahenk Vakfı’ndan aldığım defterime not düşerken birden bitiverdi. “Aa en sevdiğim kalemim bitti galiba Nihan” dedim. Belki bir anlık bir şeydir diye biraz daha yazmayı denedim. Yazmadı. Biraz beklettim, hohladım ve tekrar denedim. Yazmadı. “Allah rahmet eylesin” dedim ve çöpe attım. Kalemdi en nihayetinde, belki bir gün tekrar iki kelime yazar diye kalemliğimde yer tutmasına gerek yoktu.

Sanırım bundan sonra Mont Blanc tercih edeceğim. Daha uzun ömürlü oluyorlar.

impossible is something.

Tue, 10 Oct 2006 20:32:52 GMT

yazmak istiyorum.

yazsam rahatlarım çünkü biraz. belki.

atsam içimden. atabilsem..

ne olduğunu bulabilsem.

huzursuz ruh sendromu sanırım bu.

bekliyorum ucunda kim, ne var bilmeden. beklemeye inandığımdan bile emin değilim artık.

biliyorum içimde.. biliyorum aslında. ama yapamıyorum.

- i know by now

that you'll arrive..

by the time i stop waiting. -

sosyopat

Mon, 25 Sep 2006 21:16:22 GMT

gün geçmiyor ki 15 kelime, 3 fotoğrafla alemlere akabildiğiniz internet cemaatlerine bir yenisi eklenmesin. insanlardaki ait olma, toplumda bir şeylere tutunarak var olma arzusu ne boyutlara ulaştıysa artık ardı arkası kesilmiyor bu sitelerin. hayır bari tasarım anlamında bir şeyler katılsın, şık bir çalışma konulsun ortaya, designer eli değmiş olsun? yok. osuruk gibi ipe diziyorlar afedersiniz. elinizi sallasanız da sevgi kelebeğine çarpıyor böyle komünitelerde nedense; herkes çok eğlenceli, herkes çok komik, herkes birbirini çok seviyor. kim kime neyi ispatlamaya çalışıyor anlamıyorum, "ben öyleyim, ben böyleyim" diye anlattıkça azalıyor insanlar - anlamıyorlar. deliler gibi de bir kendini anlatma yarışı var, amansızca süren - nedense? kendini olmadığı gibi göstermeye çalışırken acınası hallere giren insanlar, olmadığı şeyleri olmak için sarfedilen çabayı bir kenara koysalar ne kadar hafifleyeceklerini bilmeyen insanlar, bilmedikleri halde biliyor gibi görünmeyi dünyanın merkezine koyan insanlar, dünyanın merkezinde olduklarını sanan ama aslında yörüngesine bile girememiş insanlar, yörüngesinde ne kadar fazla uydu olursa o kadar tatmin olan insanlar.. işte aynen dediğimiz gibi, bunları görerek ve düşünerek beynimizi patlatmazsak 80'imizde yürüteçlerle galatasaray - beşiktaş maçına gideceğiz biz stanford'la. etiketlerimize etiket katacak binaltıyüzdoksaniki arkadaşımız olmayacak belki ama biz hala zevk - öngörü - wisdom sahibi bireyler olarak, binaltıyüzdoksaniki kişi arasından yanımızdakini seçtiğimiz/seçebildiğimiz için, seçim yapmaya ve yapılmaya değer bulduğumuz ~ bulunduğumuz için mutlu olacağız. sabahın 5'inde birbirimize ağlayabildiğimiz için biz olacağız, "dostlar internette görsün" desturuyla karşımızdakini plastik kelimelerle bezediğimiz için değil.

amerigalıların bi' lafı var bildingi?

this is the real deal.

al sana kanıt..

Tue, 12 Sep 2006 18:01:09 GMT

Aptallığın en büyük kanıtı, aynı şeyi defalarca yapıp farklı bir sonuç almayı ummaktır.

Albert Einstein

two glasses of vodka redbull and a big confusion later..

Mon, 04 Sep 2006 16:57:31 GMT

yazmak için gerekli bütün motivlere sahipken (them being a very nice laptop, some sexy music, a lot of chaos and the need to talk shit) kelime yazasım yok. "türkçe'nin içine ingilizce sokma inadı"m bir kısım insanın bildiği sebeplerden ötürü çok daha fazla artık, kalıcı olmasından korkuyorum. there are just some things in life that you can never go back.

pms etkilerini sıfırlayan bir hap istiyorum. hayır aslında iğne olabilir, fitil bile olabilir yeter ki iş görsün. böyle atalım bundan bir adet, pms'in yanında getirdiği bütün boktan duygular yok olsun. hayatı insanlara zehir etmeyelim.

şişede durduğu gibi durmuyormuş vesselam. eh, bugüne kadar bir bildiğim varmış değil mi düşünme ve mantıklı davranma yeteneğimi alkole kaptırmama duruşumda? sanırım pek hoşnut değilim alkolün dolaylı sonuçlarından. birilerinin gönlünü almak zorunda kalmaktan nefret ediyorum.

kafam çok karışık. ne yapmam gerektiğini, neyin nasıl olduğunu gayet iyi bildiğim halde bilinçaltımda nifaklar, kaoslar yeşertip bunların içinde debelenmeye başlıyorum. kendi kendini sabote eden bir bünyem olduğu için şanslıyım sanırım, yabancıya gitmiyorum. inhouse sabotage.

ailesiyle yaşamayan poyzin boyutundan,

I've spent $40,000 on shoes and I have noplace to live? I will literally be the old woman who lived in her shoes!

kadınlar ne ister?

Thu, 03 Aug 2006 21:09:05 GMT

limitless insan blocklamaya izin vermesiyle zaten gönlümü kazanmış olan windows live messenger, windows live spaces altında şu fani köşeme daha bir groovy görünüm kattığı için bir kez daha takdirimi kazandı şu sıralar. insanın yazası geliyor fakat 6-7 bölümlük sex and the city seansından sonra benim bu gece yazmam gereken konu tabii ki ilişkiler. etrafımda her gün gelip bana fikir danışan çok sevdiğim kız / erkek arkadaşlarım var. yok, bu iki cins birbirini anlamıyor, mümkün değil. ben "erkek milleti"ni anlayabilmiş, davranış parametrelerine akıl sır erdirdiğini savunan bir kimse değilim - ki aslında bu arkadaşların beyinlerinin geliştiği lokasyonla ilgili yapılan spekülasyonlar zaman zaman çoook çözümleyici olabiliyor - fakat insan psikolojisi kalıplarında açıklayabiliyorum bazen. içinde olmadığımda.

bir kadın karşı cinsten ne ister ve ne bekler? bazı erkekler bu sorunun cevabını "para oluum paraaa" diye çok güzel açıkladığını sanıp çıkar işin içinden, bazısı 30 yaşına gelip hala anlayamadığından dem vurur. şimdi burda hemen parantez açarak minik bir disclaimer yayınlamak isterim ki; az sonra bu harflerle ele alacağımız kadın, harbi kadındır. yonja'da ya da 80630'da platin sarısı saçlarla, ray-ban aviator gözlüklerle kendi fotoğrafını çekip zengin erkek kaldırmaya çalışan, solaryum turuncusu hilkat garibeleri değil sözünü edeceğimiz. bu arkadaşların kilosu 5 ytl falandır, bir gecede yapacağınız 250 ytl'lik bir harcama ile (kaşarımızı 50 kilodan hesapladık) çok rahat taksiye atıp eve götürebilirsiniz, arabaya bile gerek yok. oysa biz şimdi gerçek bir kadının bir adama gerçekten aşık olabilmesi ve gerçekten bir ilişkide değer verebilmesi için gerekenlere değineceğiz.

erkek her şeyden önce zeki olmalıdır ki espri yapabilsin, yapılan esprileri anlayabilsin, bir konu tartışıldığında anlatılan şeyi bin defa tekrarlatmasın. tamamen iq'dan bahsediyoruz ki allah vergisidir bu done, sonradan edinilmez. o yüzden "ben aptalım galiba ama" diyen arkadaşlar hemen burda okumayı bırakabilir. sonra ağır olmalıdır "erkek" dediğin. kadının hoppası ne kadar sevimsizse erkeğin hoppası da aynı derecede sevimsizdir çünkü. her kadınla flörtleşerek konuşan, elini beline atan erkeğin kadını olmak istemez kimse. çünkü kadınların istediği en önemli şey özel olmaktır aslında. özel olamayan kadın özel hissetmekle bile yetinebilir sadece. ama tek olmalıdır, biricik olmalıdır kadın. güzel hissetmelidir kendini. bunu hissettiremeyen erkeğe ya hiç yanaşmaz ya da kazayla yanaşmışsa ilk fırsatta kapının önüne koymaktan imtina etmez. etmemelidir.

"milenyuma girdik, kadın erkek eşitliği, kadınlara özgürlük" gibi sloganları özümsemesinin yanında sahiplenmeli, sahiplenebilmelidir erkek. herhangi bir karşı cinsle girilen yakınlaşmadan ötürü rahatsızlık hissetmişse tavrını o dakika sakin ve ağırbaşı olarak koymalı, bunu da en en baştan yapmalıdır. sahiplenebilme yeteneğinden kast edilen de budur çünkü, bir kere gıkını çıkarmayan erkek sonraki olaylarda da laf söyleme hakkından feragat etmiş olacak, umulmadık tepkiyle karşılaşacaktır.

ağır olmalı dedik ya erkek, kendi ayakları üzerinde durmalı, hayatı karşı cinsin üstüne inşa etmemelidir. her an bırakıp gidebileceğini hissettirmelidir ama güvensizlik ortamı yaratmadan yapmalıdır bunu. kadın güvenmek ister çünkü, yanında rahat ve huzurlu hissetmek ister. her kadının içinde bastırılmış bir "damsel in distress" yatar aslında ne kadar aslan parçası gibi görünse de, kurtarılmak ister kadın. hayatından sıkıldığı an gelip sadece varlığıyla o hayatı baştan aşağı değiştirebilecek adamı ister.

ve dengesiz olmalıdır erkek aslında. öngörülebilen bir erkeğin merak edilecek hiçbir yanı kalmamıştır çünkü. fakat yine bu dengesizliği de hayatı zehir etmeden yaşamayı ve yaşatmayı bilmeli, iki ileri bir geri mehter adımlarıyla yürümelidir. kabak çiçeği gibi hayatını açmak yerine bir sonraki bölümde ne olacağını deliler gibi merak ettiğimiz prison break olmalıdır erkek. nerede anlayışlı ve duygusal, nerede mesafeli ve hükümdar olacağını bilmeli ve yeri geldiğinde olabilmelidir. kadının aşkından önce saygısını kazanmalı ve saygı duymalıdır. saygın olmalıdır. gururlu olmalıdır. ne zaman çekip gideceğini de bilmelidir.

kadınlara gelince..

dırdırı azaltıp sex'i ve yemeği artırmak bütün bu paragrafların yerine geçer.

erkek olmak zor iş :)

killing time

Mon, 24 Jul 2006 21:29:41 GMT

kadın-erkek ilişkileri konusunda o kadar çok ve farklı insana o kadar fazla öğüt ve fikir veriyorum ki hayatımı gerçekten bu işten kazanabilirdim. benden 10 yaş büyük insanlar bile nasıl bir ciddiyetle dinliyorlar, neredeyse not tutmaya kalkacaklar yemin ediyorum. şimdi bunları böb böb böbürlenmek için yazıyorum sanılmasın, pipiye sürülecek aklı olmayan bir insanım ki anlattıklarımın bir onsunu kendi hayatıma yansıtabilmiş değilim. tdk'cı arkadaşların "eee terzi kendi söküğünü dikemezmiş azizim" dediğini duyar gibiyim. doğru. sanırım farkım kendi hayatımda sıçış için geniiş bir alan bırakıyor oluşum. en azından nasıl ve ne zaman saçmaladığımı görüp kontrolü elde tutabiliyorum. bu aralar çok saçmaladım mesela farkındayım. mantık platformuna yumuşak bir iniş yapmam gerekiyor müsait bir zamanda.

o müsait zaman ışık yılları uzaklığında sanki şu an. ne hoş.

..

Sun, 02 Jul 2006 19:46:34 GMT

ben artık ben olmak istemiyorum.

everything i know is wrong
everything i do, it just comes undone
and everything is torn apart.

hayat..

Sun, 25 Jun 2006 21:27:35 GMT

hakikaten çok tuhaf. "mümkünü yok, asla, yok artık" denilen her türlü konsepti değişik formatlarda getirip kafana kafana vuruyor.

çılgınca değişiyoruz sanırım. evolution.

tomorrow's rain will wash the stains away..

Tue, 13 Jun 2006 20:47:23 GMT

geçen cumartesi morrissey gördük biz. elif'in de dediği gibi yandı çipler ya. bir 15 yaş daha yaşlı olsaydım (büyük demiyorum artık bak, bana bir şeyler oluyor) adamın peşine takılıp diyar diyar dolaşabilirdim, yapardım bunu. o nasıl bir karizmadır, o nasıl bir duruştur, o nasıl ses o nasıl telaffuzdur ya rab? ah morrissey.. there is no point saying this again but you have killed me be yav.

morrissey şokundan çıkamadan yarın stinger'a gidiyoruz. bugün esra'ya sting'in konuk olduğu ally bölümünü anlatırken nasıl da tuhaf oldum, pek özledim ally izlemeyi. tabii adamı yarın dünya gözüyle görecek olmanın verdiği tuhaflık apayrı. istanbul'a karısıyla da gelmiş olsa, 6 tane çocuğu da olsa farketmez; i'm mad about you stinger. kocamı boşarım. çocuklarına bakarım. yaparım bunu. "it would make a prison of my life, if you became another's wife" demiş adam, çok mu yani? no.

30 haziran'daki mfö ile beraber bir ay içinde 3 konsere giderek kişisel rekorumu kıracağım sanırım. bu 3 konser arasından para verdiğim tek konserin ise mfö olması ayrı ironik. yarın yağmur yağmasa bari. yağsa da ne yapalım, wachovia yağmurluğum var lacivert. sıçana dönsem vazgeçmem, kuruçeşme arena sular altında kalsa vazgeçmem senden stinger.

toefl çalışmalarına başladım yavaştan. bazı bildiğimi sandığım şeyleri aslında yanlış biliyor olduğumu görmek sinirlendiriyor beni. ama sakin olmak ve tekrar tekrar tekrar etmek lazım. practice makes perfect. hem keşke her şey ingilizce çalışmak gibi olsa. keşke herkeş ingiliz olsa. evet.

bir de alışverişi bıraktım ben. evet evet bıraktım. bırakmaya çalışıyorum yani. siz "ben sigarayı bıraktım" deyip bırakabiliyor musunuz? azaltarak bırakıyoruz işte. montanları küçülttüm şimdilik, obezlerin porsiyon küçültmesi gibi. kim bilir belki 2006 yılı içinde borçlarımı ödeyip 2007'de para biriktirmeye başlamış olabilirim? şubat'ta arabanın taksidi de bitiyor zaten. gel keyfim gel.

ay hadi yarın olsun.

you have killed me be morrissey.. you have killed me.

Sat, 10 Jun 2006 22:52:39 GMT

pasolini is me
'accattone' you'll be
i entered nothing and nothing entered me
'til you came with the key
and you did your best but

as i live and breathe
you have killed me
you have killed me
yes i walk around somehow
but you have killed me
you have killed me

piazza cavour, what's my life for?

visconti is me
magnani you'll never be
i entered nothing and nothing entered me
'til you came with the key
and you did your best but

as i live and breathe
you have killed me
you have killed me
yes, i walk around somehow
but you have killed me
you have killed me

who am i that i come to be here...?

as i live and breathe
you have killed me
you have killed me
yes i walk around somehow
but you have killed me
you have killed me.

and there is no point saying this again
there is no point saying this again
but i forgive you, i forgive you
always i do forgive you..

creativity

Fri, 09 Jun 2006 21:48:08 GMT

"no matter how much it hurts, sometimes it's better to be alone than fake it."

kalkamıyorum sex and the city'nin başından ard arda 4 bölüm izlemeden. kadın/erkek ilişkilerine getirilen yorumlar başka nerde bu kadar tatmin edici olabilir? son 2 haftadır abuk subuk eğlence mekanlarında hayat kadınlarının ve onları pazarlayan amcaların yöresinde bir parça eğlenebilmek için çırpınmak yerine eve kapanıp rol yapmak zorunda kalmadan yaşadığım yalnızlığımla sex and the city öğretileri üzerinde düşünmeyi şiddetle tercih etmekteyim. günlük hayatın maskülenleştirdiği yerlerimizi yumuşatıyor bence bu dizi. kadın olmanın keyifini hatırlatıyor, özümüze dönmemiz için bir mesaj veriyor. aynı zamanda bir kadını köpek etmek için tek gerekli şeyin karizma ve zeka olduğu teması da uzun uzun işleniyor burda 6 sezon boyu ama diziyi izleyip de bu mesajı alabilen erkek sayısı da karizma ve zeka unsurlarını aynı anda bünyesinde barındırabilen erkek sayısı kadar az.

evde yalnız kaldığım zamanlar aklıma binlerce şey geliyor yazmak için fakat klavye başına oturduğumda ya unutuyorum hepsini ya da üşeniyorum yazmaya. hayatımı yazarak kazanabilirdim halbuki.

coca cola'nın yeni bir reklamı var hani, patronundan önce işten çıkan çalışanı alkışlayan falan. ben de onun kendime göre olanlarını yaptım biraz. seçin beğenin giyin hadi üstünüze.

- duygularını ifade etmekten korkmayan erkek içinnn...

- nal kadar egoya sahip olma namına zevzek, paçoz dişilere tenezzül etmeyen erkek içinnn..

- doğumgünlerinde hediye alan muhabir bankalar içiiinnn...

kocaman bir alkış!!

daha yazardım giydirirdim de bir şeyler, uyumam lazım. yarın yorucu bir gün olacağa benzer uykumuzu almalı.

sinirlendim..

Sat, 03 Jun 2006 21:11:04 GMT

şu hayatta bilgi sahibi olmadan kafasına göre fikir edinen ve bunu gerzekçe yollarla savunan insanlara sinirlenmeseydim pamuk gibi, çiçek gibi bir kimse olabilirdim sanırım.

eski sevgilinin beyinsiz olanı yeterince mide bulandırıcı bir konsept. kahveden topladığı beyinsiz eşlenikleriyle keyif kaçırmaya çalışınca daha da mide bulandırıcı olabiliyor. şu güne kadar "insan hatalarıyla var, bizi biz yapan tecrübelerimiz ve düştüğümüz bok çukurlarıdır" düşüncelerini savunan bir kimseyim, şu dakika eternal sunshine of the spotless mind hesabı birini de değil ne kadar eski sevgili varsa hepsini kazıtmak istiyorum beynimden elektrik şoklarıyla. varsın bir avuç zekamın da yarısı gitsin bu şekilde, işime gelir.. (ignorance is bliss)

elimi eteğimi çekmek istiyorum artık bir embesil diyarına dönüşen ekşi sözlük'ten. 5 senedir yazdığım ve herbirini ayrı sevdiğim 11.849 entry'm olmasa, nickimi sevmesem hepten yok olmak, buharlaşmak isterim şu dakika. çoluk çocuğun dikkat çekmek için gerzekçe götünü yırtmasından, gerzeklik konseptine yeni bir yorum getiren her gerzeğin anında 10-15 kişilik bir çapulcu tayfası edinmesinden, insanların haddini bilmeden cin olmadan adam çarpmaya çalışmasından ve kazayla sözlük account'u edinebilmiş her beyinsizin bir şeyler saçmalayabilmesinden sıkıldım. sanırım benim düşünce yapım için fazla özgür bir yer sözlük. IQ'su 50'yi geçmeyen adam entry giremesin istiyorum, gerizekalılardan ayıklanmış izole bir ortam istiyorum. insanlar konuşmadan önce düşünsün istiyorum.

düşünüyorum da hayatımda son 5 yıldır tanıdığım, hayatıma giren, yolumu kesen ne kadar embesil varsa %99'u internet kaynaklıydı. sanırım bu konuda ciddi aksiyon alma vakti geldi de geçiyor.

homestuck

Fri, 02 Jun 2006 20:56:44 GMT

allahsız apple avronun 2 türk lirasına tekabül ettiği şu günlerde utanmadan "how well does your computer do sunsets?" diye mail göndermiş. zaten kanyon levent'teki apple store'dan tırnaklarım yeri çizerek çıkarılmışım, cebimde 5 liram yok, bu bana reva mıdır? rabbim şu kulunu yarattın, biraz da takip et.

kanyon demişken, hali hazırda felç geçiren levent / zincirlikuyu trafiğini bitkisel hayata sokmuş olsa da çok beğendik, hunharca bağrımıza bastık bu en yeni alışveriş kompleksini. henüz açılmamış olsa da bir harvey nichols, tiffany & co., pilgrim, wagamama, buz, midpoint gibi isimlerle bir mekan ne kadar başarısız olabilir bilmiyorum (dikkat.. bu paragraf az sonra yazacaklarımla tamamen alakasızdır) zaten. keşke diyorum hiç kredi kartı borcum olmasa, cebimde 5-6 maaşım olsa da bir hamlede yesem şu saydığım özel isimler bünyesinde. yok artık?

annemlerin de olmadığı şu haftasonumu evde miskinlik yaparak, dvd / divx izleyerek, space'e zırvalayarak geçirmeye karar verdim. benzinim yok, daha bugün %3 zam gelen allahın cezası benzini alacak param yok, asfaltlar kaynarken sokaklara çıkmaya isteğim yok. yine de misafirliğe gelmek isteyen olursa evde limon, şeker, buz var en azından limonata yapar ikram ederim, prison break'ti one tree hil'di bi şeyler izletirim. anaç bir kimseyim.

uykum geldi ve sıcaktan ambale olmuş vaziyetteyim. siz şu entry'e bir bakıp anlamaya çalışırken uzanayım şöyle.. yaaawwwnnn..

#829104

ankanşıs taymz

Mon, 29 May 2006 20:54:07 GMT

düşünüyorum da, hatalarımdan değil, sırf hayal kırıklıklarımdan bir şeyler öğrenebilseydim epey bir yol gitmiş olurdum şu hayatta. o kadar sık hatırlatmak zorunda kalıyorum ki kendime, sanırım ayna yardımı olmadan görebileceğim bir yerlerime de "beklenti = hayal kırıklığı" diye dövdürmem gerekecek.

belki de fazla görüyor, fazla düşünüyor olmak esas sorun. yine başa dönüyorum.

hayalperest

Sun, 21 May 2006 20:01:50 GMT

inançsızım şu günlerde. inanamıyorum. inanamıyorum ama inanamıyor olmam istememi engellemiyor garip bir şekilde. ne istediğimi biliyorum ve daha azıyla yetinmek istemiyorum. bazı şeyler insanın ağzından çıktığı zaman tam anlamıyla gerçek oluyor bazen, bugün söyledim, ağzımdan çıktı bir kere ve sen ben kadar gerçek artık, geri dönüşü yok. daha azına razı olamam. hangi hikayede görülmüş damsel in distress'in kurtarıcısı gelene kadar sabredemeyip de yoldan geçen alelade bir adamdan medet umduğu? oturup bekleyeceksin. umudun yitiminden önceki son çıkışı bile geçmen gerekse, inanmasan bile artık, bekleyeceksin.

kendimi bildim bileli bunu savundum. büyüyüp de gerçeklerle, hatta kötülerle yaşadığım tecrübeler düşünce sistemimi değiştirmedi hiç, aksine daha da güçlendirip mükemmele yaklaştırdı. şimdi bütün bu inanç sistemi, son bir hafta içinde doğaüstü bir şekilde somutladı kendini, herkesin bildiği, oldukça common bir sembol olarak vücut buldu. ve ben bu konudaki kararlılığımı, asla değişmeyecek oluşumun sembolünü sonsuza kadar tenimde taşımaya karar verdim. herhangi birinde süper lame ya da en iyi ihtimalle sıradan durabilecek bir ikonu ölene dek üstünde taşımayı seçmek de yine kendine has bir özgüvenin ve umursamazlığın göstergesi olsa gerek. yine de bu seçimin topluma, insanlığa bir mesaj verme amaçlı değil tamamen içe dönük bir eylem olduğu düşünüldüğünde ne kadar mantıklı ve bütünleyici bir tercih yapıldığı anlaşılacaktır düşüncesindeyim. anlaşılmasa da umrumda mı bir sor.

hadi cumartesi olsun.

veni vidi vici

Tue, 16 May 2006 20:12:53 GMT

define, defining, definition

Tue, 25 Apr 2006 19:49:59 GMT

mas·och·ism P Pronunciation Key (ms-kzm)
n.

The deriving of sexual gratification, or the tendency to derive sexual gratification, from being physically or emotionally abused.

daldan dala bulamaç

Sun, 23 Apr 2006 20:34:14 GMT

"yemekte ne var?" sorusuna bankadaki arkadaşlardan birinin verdiği en sık cevaplardan biriydi bu bak şimdi aklıma geldi. "patatesli bulamaç, zeytinyağlı bulamaç, makarna" şeklinde sayar dökerdi 12-1 shift'inden dönende. ne şımarıklık halbuki, yıldız'da verilen yemekleri düşünüyorum da sardunya'ya bulamaç demek haksızlık gibi geliyor. 500bin'den 750'ye çıktığında kıyamet kopmuştu hatta. hey gidi.

***

eskiden "ne yapsam?" diye oturduğum zamanlarım vardı, artık yok. sürekli düşünmek, kurmak, planlamak, konuşmak, düzeltmek, not almak, hatırlamak, cevap vermek, dinlemek zorundayım. sürekli snooze ediyorum kafamda bir alarmları, sanki hiçbir şeye zamanım yokmuş ama her şeye yetişiyormuşum gibi hissediyorum. neyse ki bugün bu alarmların alışveriş içeren kısımlarını dismiss etmeyi başardım, çok aldım çok verdim ama iyi oldu. LA hayalleri ile ertelediğim yaz alışverişini durum değişip de dünyanın en pahalı şehrine gittiğim belli olunca tekstil ve made in china cenneti memleketimde yapmaya karar verdim, ne de iyi ettim. süper bilinçli tüketiciyim. lafı açılmışken, gerçekten ucuzladı giyim kuşam aksesuar hobileri türkiye'de. çin'den ithalatın patlaması ve tekstil üretiminin coşması, efendime söyleyeyim kdv indirimi gibi faktörler sağolsun alışveriş ve tüketim manyaklığı gün geçtikçe ayyuka çıkıyor. bilemiyorum nereye kadar, nerelere kadar.

***

sakin ve huzurluyum. yapmaktan keyif aldığım hemen hemen her şeyi yapıyorum. bir mantık altyapısına oturtamadığım olayları ve insanları umursamaktan da vazgeçtim, bu kadar kolay vazgeçebilmenin ne kadar olağanüstü bir duygu olduğunu hatırlayarak. uzun zamandır savunuyorum "hiç uğraşamam" cümlesinin pratikliğini, yeni değil. her şeyin bir yaşı var, lüzumsuz gizem duruşlarıyla ne bileyim tutarsız tavır ve söylemlerle 89'lu çıtır hanımkızlarımız uğraşsın diye düşünüyorum. "kadın" olmak da böyle bir şeymiş demek. kadınlarda ignore switch'i doğuştan on gelmeli aslında.

***

düzgün ve zekice organize edilmiş cümlelerle bir şeyler yazan insanları okumayı seviyorum, bir süre önce işe gitmeden önce kelebek'in arka sayfasındaki hollywood magazinleri arasında gözüme ilişen bir köşe yazısı sayesinde keşfettiğim space'e bir göz atabilirsiniz : http://spaces.msn.com/kamichas/ nasıl bir karamsarlıksa artık benimki, hatasız bir gramerle okunurken keyif veren şeyler yazabilen insan görünce şaşalıyorum. megalomanlık olarak bile nitelenebilir tabi değişik bir bakış açısıyla. hahay. ne yapalım allah baba da beni böyle yaratmış.

***

10 gün sonra londra'ya gidiyorum. siparişi olan comment olarak yazsın belki iyi bir anıma denk gelir (buna yazarken ben bile inanmadım). ilk defa tek başıma uçup tek başıma yabancı bir ülkede 7 gün kadar sokak arşınlayacağım, keyifli olacağını umuyorum. bir de londra journal'i tutmak amacındayım, başta minik bir laptop'um olsa ne güzel olurdu derken şimdi sırtımda olabildiğince az yük taşımak ve elimle yazmak, biletleri fişleri sağına soluna zımbalayıp yapıştırmak hevesindeyim. netten ve klavye tuşlarından da biraz uzaklaşmak iyi gelir diye de yorumlar alıyor, değerlendiriyorum diğer yandan.

***

yeni bir popstar başlamış, demin zap yaparken yakaladım bülent ersoy'la armağan çağlayan bir danışıklı celebrity deathmatch şovu sergilemekteydi. n'oolur kimse izlemesin artık şunları, apar topar kaldırsınlar yayından. lüffen.

***

çok uzun zaman önce, çok uzaklara giden bir arkadaşım geri döndü ve 12 saat durmadan konuşabilme potansiyelim olduğunu hatırlattı bana. o zamandan bu zamana algı frekansı anlamında kimseyle böylesine pişti olmadığımı farkedişim salaklığıma doyamamamı da sağlamadı değil. neyse artık önümüzdeki maçlara bakıcaz.

işte öyle bir şey.

no remorse

Sun, 16 Apr 2006 08:34:54 GMT

son derece yüzeysel bir umursamazlık içindeyim bugünlerde. zamanında süper önemli olan şeyler şu an "olsa da olur, olmasa da.." etiketini kazanmış durumda. sadece eğleniyorum, zaman geçiriyorum, gönlümü hoş tutuyorum ve daha derinlikli, daha fazla bir şeyi de istemiyorum işin tuhafı. böyle zamanlarda sanki hiç daha fazlasını hayatım boyu istemeyecekmişim gibi geliyor, bu yanılgıya çok kapıldım fakat biliyorum ki bundan da sıkılıp özüme dönmem çok olası. sadece nasıl bir yorgunlukmuş ki bendeki, nasıl bitmişim nasıl tükenmişim ki 9 aydır geçmedi, kendime gelemiyorum. bundan kelli, sanırım çoook uzun bir süre için daha "who needs a heart when a heart can be broken?" sorusu benim için bir şarkı sözünden çok daha fazlasını ifade edecek.

londra'da kaç gün kalacağıma henüz karar veremedim ama 19 mayıs'ı da katıştırıp 10 gün -tek başıma- kalmak ve o caaanım şehrin her sokağını, her taşını ezberlemek oldukça çekici geliyor. gitmişken birkaç üniversite gezip araştırma da yapmak istiyorum. gün gün gideceğim yerlerin programını yapıp bir bed & breakfast'tan rezervasyon yaptırmam gerekiyor fakat üşenmelerin son perdesindeyim. bu vesileyle los angeles programımın suya düşmesine sebep olan abd konsolosluğuna el sallıyor, "her işte bir hayır vardır" düsturunda huzur buluyorum. demek ki kaderimizde l.a. değil londra varmış. kısfmet. mukadderat.

beyleyken beyle.

a tipi slip don

Wed, 12 Apr 2006 21:04:25 GMT

hayatımda bütün pozitif olduğum günleri toplasak herhalde bugünkü kadar pozitif elektrik çıkmaz ortaya. bir neşe, bir keyif, bir mutluluk sorma gitsin? dünkü mercimek çorbamın yarısında kalmama sebep olan gelişmeden midir, güneşin açmasından mıdır, lighten up party'den midir yoksa signing'in londra'ya kaymasından mıdır bilmiyorum. "her işte bir hayır vardır" cümlesi tekrar çınladı kulaklarımda, bir daha istanbul'a kaymasa da gitsem kalsam 1 hafta, david'i de görsem. gerçi coldplay konseri yokmuş bu sefer ama ne yapalım. dünya yansa umrumda değil bugün.

elves ile kapatıyorum bugünü. vent yok henüz, rölantideyiz.

butterfly boucher in stomach.

Mon, 10 Apr 2006 19:35:06 GMT

all the things i wanna say but i can't
all the things i wanna do but i won't
hold me tight
but not too tight
and i'm relaxed but you tell me i'm posed
i feel pretty, i know that you care
you're so sweet
you're so, so sweet..

it's not a hurry that we're in
it's the pollen, it's the spring..

diyorum ki,

Sun, 02 Apr 2006 19:56:39 GMT

you'll never get to heaven if you're scared of getting high.

bu mudur? budur. teeey tey tey.

da pardey!

Sun, 02 Apr 2006 16:30:10 GMT

evet, ilk parti hosting'i denememin altından o kadar rahat ve sorunsuz kalktım ki ben bile şaşırdım. bu kadar acısız geçmesinde tabii bütün akşam ben ortalarda yokken herkesle ilgilenen ikinci ev sahibi canan'ın ve pazar pazar oturup benimle temizlik yapan, yer silen gökçen'in hakkını vermek gerek.

hiç uzatmaya niyetim yok. çooook keyifli, hakkaten çok eğlenceli bir geceydi. insanların deliler gibi gülüp eğlendiğini görmek içilen içkilerin de üzerinde bir keyif eklerken en alakasız insanların tanıdık çıkmaları örümcek ağımın boyutlarının zamanla genişleme eğiliminde olduğunun göstergesiydi. ya da fazla mı kalabalıktık acaba +3'ler +5'ler derken? bilemedim.

bzzt

Fri, 24 Mar 2006 22:37:07 GMT

bir şey yazmak istemiyorum artık. zaman geçtikçe yazmak istediğim şeylerle ilgili daha muhafazakar oluyor, sadece 1 insanın bilmesini yeterli bulmaya başlıyorum. sonuçta yazdıklarından kafasına göre kılıf yaratmaya çalışan insanlara neden malzeme veresin ki? google'dan da "sex yapmayı seven kızlar" kalıbını aratan bu space'e tıklayabiliyor zaten, o işin de boku çıktı - tadı kaçtı kanaatindeyim. soğudum buralardan, dayanamıyorum.

sigara içmediğim halde ellerimin tütün koktuğu bir gece yine. koku hafızam çok keskin, kurtulmaya başladığım flashback'ler çakıyor gözümde, kopuyor gidiyorum.

gittim bile bak.

privacy

Tue, 07 Mar 2006 21:25:24 GMT

dün o kadar güzel bir şey yazdım ki. uzun zamandır yazmıyordum bu kadar kendime dönük, çok çok güzel oldu, açıp açıp tekrar okuyorum. okumalara doyamadım.

bir yerlerde yazarı belirsiz olarak yayınlamayı isterdim, yazdıklarımın okunması hoşuma gidiyor ama yazdıklarımla ve dolayısıyla yaşadıklarımla yargılanıp değerlendirilmeyi sevmiyorum. bu yüzden aslında özel hayatımla ilgili hiçbir şey yayımlamamaya özen gösteriyorum boş vakitlerimde.

tekrar okuyacağım.

week-end

Sun, 05 Mar 2006 15:44:20 GMT

saat 14:00'dan beri nonstop cnbce seyrettiğime inanamıyorum. king of queens ile başlayan maceram sırasıyla my name is earl - las vegas - csi ny - joey şeklinde devam etti. simpsons seven bir insan olmadığım için yarım saat ara verdim fakat bu aranın ardından da prison break - desperate housewives - smallville - the x files ve rome beni bekler. neyse ki six feet under uykumu getiriyor. yine de güzel bir şey haftaiçi memleket dışında olan insanların izleyemediği dizileri böyle telafi edebilmesi ki haftasonu daha az reklam alındığından ve kişi hasta olduğu için başka opsiyonu olmadığından durum daha keyifli olabiliyor.

her ne kadar öksürmekten sıkılmış ve yorulmuş olsam da bu haftasonu hasta olmak bir anlamda işime geldi gibi nerdeyse. sadece 2 defa kısa süreler için alışverişe çıktım, anne kişisi en sevdiğim yemekleri ve çorbaları yaptı -her ne kadar doğru düzgün yiyemiyor olsam da- ve evde oturmak için pek geçerli bir bahanem oldu.

kalabalığa karışmak istemiyorum şu sıra. teke tek çarpışmaktan yanayım. havanın bu kadar güneşli olması ister istemez bir şeyleri kaçırdığım duygusuna sebep olmuş olsa da abimden hacıladığım yeni kocaman yatağımda kitabımı okumak manasızca benzin tüketmekten daha iyi geldi sanki. yeni aldığım dvd'lerime dokunamadım 24'ler ve cnbce sağolsun. haftaya annemler gittiğinde salonda geniş geniş izlerim artık.

hasta ve orta yaşlı bir kadınım. hikayenin özü budur.

seyahatname - as promised

Fri, 03 Mar 2006 17:41:32 GMT

evet, söz verdiğim gibi yol dönüşü, ayağımın tozuyla karşınızdayım. düşündükçe yazılası binlerce şey hücum ediyor aklıma. çok uzun post yazmayı sevmiyorum aslında, okumayı da sevmiyorum çünkü, insanlar da okumuyor üşeniyor biliyorum. ya da ortalarında bayıp bırakıyorlar. kabul edilemez bir şey bence. yine de bu post kısa olmayacak, hissediyorum (last exit before the exit).

katar cennet gibi bir yermiş, onu söyleyeyim size. "the pearl of the gulf" adıyla anılması gerçekten boş değilmiş. denizi, kumu, denize sıfır gökdelenleriyle o 2 mb'lık forward mail'lara konu olan rüya mekanları gibiydi. "qatar open" tenis turnuvası sebebiyle sheraton doha'nın ağzına kadar dolu olmasından kelli ben dublex bir suitte kaldım, KA ise bahreyn kralı geldiği zaman tercih ettiği odada kaldı. martina hingis ile aynı asansörde lobiye inmemiz benim için çok önemli bir mevzu değildi hayır, çok tenis tutkunu bir insan değilim. fakat kalacağım suit'in gerçekten dublex olması, bir merdivenle yukarı yatakodasına çıkılması ve köpük banyosuna son derece müsait bir jakuzisi olması epey şaşırttı. gönül isterdi ki en azından bir 3-4 gün kalınsın katar'da, 11. kattan ideal bir manzara ve güneşlenme ortamı sunan suit'imizin balkonunda bronzlaşalım.. olmadı. iş seyahatlerinin de handikapı bu işte, bir yere gidiyorsun fakat orayı doğru düzgün göremiyorsun bile. yine de katar'da umman'a göre daha fazla boş vaktimiz oldu aslında, yaya geçidindeki yürüyen adam işaretlerinin çarşaflı adamlar (ki çarşaf değil dishdasha bunların adı) olduğunu, katar'lı arapların buz hokeyi ile yakından ilgilendiğini ve katar'ın hakikaten körfezin incisi olduğunu anlayacak zamanı bulduk.

umman ise nispeten daha bir şehirdi, denizini hiç göremedik umman'ın toplantılar biter bitmez uçağa koşturmak zorunda kaldık. sheraton muscat da diğerlerine göre daha bir paçozdu zaten, pek sevemedim umman'ı. fakat umman'da bir toplantıda mıydı, arabın biri "don't try to fix something if it's not broken" dedi, ağzım açık kaldı. tabii benim o saniye bu cümle üzerine neler düşündüğümden habersizdi sanırım kendisi.

kuveyt hala körfez savaşının etkilerinden kurtulmak için çabalayan bir memleket. türban üstü peruğu kendi güzel ülkemden başka bir de burda gördüm. kadınların kıyafetleri inanılmaz, gucci üstüne dior üstüne kara çarşaf giyenler mi istersin, mini etek altına pantolon giyenler mi. fakat genel olarak bütün arap ülkelerinde bir hintli, pakistanlı ve filipinli göçmenler hakim. eliyle pilav yiyen arap görmediğim gibi kötü kokan arap da görmedim hiç. hatta adamlar koku olayını obsesyon haline getirmişler artık, her köşe başında bir esansçı mevcut. bizim hacı yağı dediğimiz bu kokular başta oldukça ağır gelse de sonra bir şekilde alışıyor insan. hintlilerin ve asyalıların öz isimlerini atıp -ki muhtemelen telaffuzu meşakkatlidir bunların- "teddy, john, betty" gibi isimleri kabullenmiş olmaları ayrı bir ilginç geldi. kuveyt sheraton çok güzeldi fakat, odaya her girişte yastığın üzerinde bir adet orkide, bir minik çikolata ve sehpanın üzerinde taze meyveler bulmaya alışabilir insan. oda belki sheraton doha'daki kadar devasa ve şaaşaalı değildi ama ikramlar oldukça sıcaktı ve business center'da internetin -harfler arada sağdan sola doğru arapça akmaya da başlasa- beleş olması buranın kalbimdeki yerini sağlamlaştırdı.

bu seyahatte acı bir tecrübeyle öğrendiğimiz bir gerçek olduysa o da araplarla bizim "sıcak & soğuk" kavramlarımızın pek bağdaşmadığı oldu. dışarda 25 derece havayı gören arabın klimaya abanması ile kaykılarak şifayı kaptık. 10 saatlik uyku bile kâr etmedi, ciğerlerim ağzımdan çıkmak üzere. bu sebeptendir ki cuma akşamı ertesi gün sabahın köründe check-out etmek zorunda ya da işe gitmek zorunda olmadığım, anneden babadan hunharca şevkat görüp amansızca şımaracağım bir akşam olmuştur. doktorun reçete adı altında yazdığı romanı almaya başlarsam haftaya ayaklanmayı umuyorum ve bir katar fotoğrafıyla bu postu sonlandırıyorum.

kalınız sağlıcakla.

haydi kalk gidelim bu şehirden..*

Wed, 22 Feb 2006 20:08:28 GMT

evet biletlerim de geldi bugün, 4 adet. gerçi gitme psikolojisine giremedim hala rapor yazmaktan fakat şaka değil uçuyoruz pazartesi günü. iyi oku bu post'u ey okur, okuyup okuyacağın son post'umdur belki. gidip de dönmemek, dönüp de bulmamak var.

gözlerimin uykusuzluktan yanaklarımdan aktığı, eve server'daki çalışmalar nedeniyle 20:30'da geldiğimde "aa erken geldin bugün" tepkisini duyageldiğim şu günlerde beynimin multi tasking sınırlarını zorladığını hissediyorum. neyse ki işimi severek yapıyorum, şikayetçi değilim. lakin insanların çalışmaktan sosyal hayata zaman ayıramaması nasıl bir şeymiş, bugünlerde anladım. eskiden insanlara iş nedeniyle bir şeyleri, birilerini ihmal ettikleri için kızardım ama artık anlıyorum.

döndüğümde seyahatname ile karşınızda olacağım. esen kalın.

*yüksek sadakat - belki üstümüzden bir kuş geçer

aaaa ama ayol !

Wed, 15 Feb 2006 21:40:58 GMT

yahu allahın ağustos'undan beri bir melankoli denizinde yüzdüğümü farkettiğim ve "eeytere beaaa" diye bas bas bağırdığım, 6 aydır ilk defa eğlendiğim akşamdır bu akşam.

hahaha çalı çırpı dedi adam yahu?

onu bunu bırak da..

Sat, 11 Feb 2006 08:33:53 GMT

sevdiğim dizilerde sevdiğim ve meant to be çiftlerin ayrılmasından nefret ediyorum. cnbce bu anlamda canımı sıktı biraz bu hafta. gilmore girls'de luke & lorelai osuruk bir sebepten ayrılırken aynı şey the o.c'de seth & summer'ın başına gelmesin mi? her ne kadar ben tam bir christopher (davi sutcliffe) hayranı olsam da, luke & lorelai kavuşmasını 4 ya da 5 sezondur bekliyoruz sayın senarist. hadi biz 4-5 sezondur bekliyoruz, luke ne yapsın? adam 8 sene beklemiş, kadının alelade bir burç yorumunu 8 sene cüzdanında taşımış. şimdi neymiş efendim, "i'm out, it's too much." bu mudur kardeşim? ilk çıkan sorunda kuyruğunu kıstırıp gitmek için mi bekledin 8 sene? eh, ne demiş deep purple, "best laid plans come apart at the seams and shatter all my dreams". hakikaten öyle.

keza seth & summer. gerçek hayatta zaten evlenmek üzere olan bu çiftin sempatizanı olmamda adam brody'nin rolü büyük olsa da, bunların da kavuşmasını bölümler boyu bekledik. sonunda destansı bir spider man enstantanesiyle kavuştular da hakkaten, mutlu olduk. e boğazımıza dizdin senarist kardeş? 3 bölüm beraber kalamadı ayol çocuklar? sinirleniyorum.

anthony hopkins, gwyneth paltrow, jake gyllenhaal'a rağmen kötü olabilecek bir film görmek isteyen proof'a gidebilir. gwyneth için konuşuyorum, bir kadın bir rolü bu kadar mı beceremez? oynadığı karakteri daha ne kadar ruhsuzlaştırabilirdi bilmiyorum. filmin tek çekilir yanı anthony hopkins'in göründüğü birkaç dakika ve tabii ki jake gyllenhaal idi. kendisine doyamadığımızdan bugün de jarhead'e gitmemiz söz konusu alışveriş sonrası. "sen onu bunu bırak da.. ceykkhh.." geyiği başka bir celeb'i next best thing ilan edene ya da hayalini kurduğumuz otostop çeken ıslak ceykleri arabaya alana kadar süreceğe benzer.

Corpse Bride

Wed, 08 Feb 2006 22:07:48 GMT

bir zamanlar rusya'daki bir köyde yaşayan genç bir adam varmış. evlenmek üzere olan bu genç yanına bir arkadaşını da alıp müstakbel karısının yaşadığı iki günlük mesafedeki köye gitmek üzere yola çıkmış.

ilk gece iki arkadaş bir nehrin yanında kamp kurmaya karar vermişler. evlenecek olan genç yerde kemikli bir parmağa benzeyen, garip görünüşlü bir değnek görmüş. arkadaşıyla değnek hakkında şakalar yapmaya başlamışlar ve evlenecek olan genç, altın evlilik yüzüğünü cebinden çıkarmış ve garip görünüşlü değneğe takmış; ve değneğin etrafında 3 kere dansederek yahudi düğün şarkısını söylemiş. dansederken de butun evlilik yeminlerini yapmış, dualarını etmiş. arkadaşı da kendisi de çok eğleniyorlarmış.

eğlenceleri toprak ayaklarının altında titremeye başlayınca kesilmiş genç adamların. değneğin olduğu yer açılmış ve içinden deri parçalarıyla kemiklerini bir arada tutan ve yırtık beyaz bir gelinlik giyen bir ceset çıkmış. cesedin her yanından solucanlar çıkıyor, örumcek ağları sallanıyormuş.

iki adam da korkudan donmuşlar.

"ah", demiş kadın, "evlilik dansını ettiniz, evlilik yeminlerini söylediniz ve parmağıma bir yüzük taktınız; şimdi sizinle karı ve kocayız. gelin olarak haklarımı istiyorum"

korkudan ne yapacaklarını bilemeyen iki adam, evlenmeyi bekleyen kızın köyüne koşarak kaçmışlar. doğruca köyün hahamına gitmişler.

"haham" demiş adam nefes nefese, "sana sormam gereken çok önemli bir sorum var. diyelim ki ormanda yürürken yerden çıkan ve parmağa benzeyen bir değnek gördün ve varsayalım ona altın bir evlilik yüzüğü taktın ve evlilik dansını edip yeminlerini ettin; bu gerçek bir evlilik olur mu?

şaşıran haham sormuş, "böyle bir olay mı oldu?"

"yo yo hayır, elbette olmadı, sadece varsayıyoruz" demiş adam.

uzun sakalını düşünceli düşünceli sıvazlayan haham "izin ver biraz düşüneyim" demiş.

ve o anda kapı açılmış ve içeri ceset gelin girmiş. "parmağıma yüzük takıp evlilik yeminlerini eden bu adam kocamdır, evlilik haklarımı istiyorum" demiş kemikli parmağını genç adama doğru sallayarak.

"bu gerçekten çok ciddi bir mesele" demiş haham, "diğer hahamlara da danışmalıyım".

çok geçmeden çevre köylerdeki diğer hahamlar toplanmışlar ve toplantıya girmişler. iki adam merak içinde kararlarını beklemişler.

ceset gelin ise evin önünde durmuş, ayağını yere vurarak "düğün gecemi kocamla kutlamak istiyorum" diyormuş.

bu sözler genç adamın bir yaz gecesinde titremesine neden oluyormuş.

hahamlar toplantıdayken adamın evlenmeyi planladığı kız çıkıp gelmiş ve neler olduğunu öğrenmek istemiş. nişanlısı neler olduğunu anlattığı zaman kız "aman tanrım, hayatım mahvoldu, bütün hayallerim ve düşlerim paramparça oldular, asla evlenemeyeceğim, asla bir ailem olmayacak" diyerek ağlamaya başlamış.

tam o anda hahamlar dışarı çıkarak "gerçekten altın yüzüğü parmağına taktıktan sonra etrafında üç kez dansederek yeminlerin tamamını yüksek sesle ettin mi?" diye sormuşlar.

köşede ürkek bakışlarla bekleyen adamlar onaylarcasına başlarını yukarı aşağı sallamışlar.

ciddi yüzleriyle hahamlar tekrar toplantiya girmişler.

genç gelin ağlamaya devam ederken ceset gelin evlilik gecesinde bu kadar bekletilmesine sinirlenmiş söylenip duruyormuş.

kısa bir süre sonra hahamlar dışarı çıkıp koltuklarına oturmuşlar. "yüzüğü parmağına taktığın, etrafında üç kez dansettiğin ve evlilik yeminlerini ettiğin için düğünün geçerli olduğuna karar verdik. bununla beraber olülerin yaşayanlar üzerinde hak iddia edemeyeceklerine karar verdik." demiş hahambaşı.

homurdanmalar gelmiş bekleşenlerden; ama genç gelin gerçekten rahatlamış görünüyormuş.

ceset gelinse ağlamaya başlamış. "yaşam için son şansım da böylece kayboldu" demiş "düşlerim asla gerçek olmayacak, hepsi kayboldu" ve sonra cansız bir biçimde yere yığılmış. acınacak bir sahneymiş, kemikler gelinliğin içinde, hareketsiz yatıyorlarmış..

ceset gelin icin üzülen genç gelin yere çömelerek kemikleri eteğinde dikkatlice toplamış, kemikleri bir bebek tutar gibi vucuduna yakın tutarak, "merak etme" demiş "ruyalarını senin için ben yaşayacağım, senin umutlarını senin için yaşayacağım, senin çocuklarını ben doğuracağım, ikimize de yetecek kadar çocuk doğuracağım ve sen de çocuklarımızın ve onların çocuklarının rahat yaşamlar sürdüklerini ve bizi asla unutmayacaklarını bilerek huzur içinde uyuyabileceksin."

ceset gelinin gözlerini şefkatle kapatmış, onu şefkatle kollarında tutmuş ve yavaşça nehir kenarına inmiş, sığ bir mezar kazmış ve onu dikkatlice içine yatırmış, yüzüğü taşıyan parmağı üste gelecek şekilde kollarını göğsünde birleştirmiş ve gelinliğini özenle katlayıp üzerine örtmüş.

sonra fısıldayarak "huzur içinde uyu, senin düşlerini senin için yaşayacağım, merak etme, seni asla unutmayacağız" demiş.

ceset gelin her nasılsa mutlu görünüyormuş, sanki bu genç gelinin hayatını onun için iyi yaşayacağına inanıyor gibiymiş. genç gelin, gelinlikle örtülü ceset gelinin üzerini yavaşça toprakla örtmüş, mezarın üstüne kır çiçekleri koymuş ve etrafına taş dizmiş.

genç kız nişanlısına gitmiş ve sade bir törenle evlenip uzun yıllar beraber mutlu yaşamışlar. bütün çocuklarına, onların çocuklarına ve onların torunlarına ve onların torunlarına bu hikaye daima anlatılmış, böylece ceset gelin ve onlara öğrettiği tutku ve bilgelik de asla unutulmamış.

shittiest movie of the year..

Wed, 01 Feb 2006 22:12:28 GMT

ödülü bu gece sahibini buldu, tabii ki "sis". yani eminim "i will never forget what you did last summer" bile bundan daha orjinal ve heyecanlı olacaktır. o derece.

bu kadar boktan bir filme gitmiş olmanın tek olumlu yanı tarantino'nun yeni filmi hostel'in fragmanını izleyebilmek oldu. süpper güzel bir filme benziyor kendisi, "gel hostel geeeeeeel geeeeel gelll" diyorum burdan sabırsızcana.

back in 90's..

Sun, 29 Jan 2006 20:01:24 GMT

mp3 konseptine, bir sanatçının albümünü alıp baştan sona dinleme zevkini yok ettiği için karşı çıkan bir arkadaşım var. bu şekilde bütün albümü almak yerine sadece hit şarkıların mp3'lerini indirip diğer güzel parçalardan mahrum kaldığımızı savunuyor. bu akşam kendisine hak verdiğim akşamdır.

lisede serviste, üniversitede ise (ilk 2 yıl) otobüslerde sürünürken walkman'imde defalarca baştan sonra döndürdüğüm bon jovi kasetlerini özledim bu akşam. crossroads, these days ve destination anywhere albümleri kaç pil bitirmiştir, bilmiyorum. fakat maalesef cd'lerini almaya kalktığınızda hede plak şirketinin türkiye distribütörlüğünü yapan firma zor günler geçirdiğinden d&r senin, megavizyon benim dolandığınızla kalıyorsunuz. ideefixe ve hepsiburada bile derde deva olmuyor. yani insanı zorla korsan yaparlar, oturduk easynews'ten albüm albüm indirip arabada dinlemek üzere cd'ye yazdık. burdan yetkililere sesleniyorum, naapsaydık cancağızım, amazon'dan 30£'a cd söyleyip sonra da gümrüğe takılmasını mı bekleseydik? yok artık.

çok özlemişim kimi şarkıları. pek neşeyle kavuştum.

.. i didn't come this far to throw the towel in.

i didn't fight this hard to walk away.